Eén schot, één kogel, een mensenleven.
Dit bericht als dumper op een gemoedelijke ochtendstemming. Jan is een toffe gast en een goede vriend van veel Gentenaars. Jarenlang was hij de enthousiaste uitbater van Restaurant Kokodril en het Kokokaffee. Jan Gevaert vertrok anderhalf jaar geleden naar Tanzania om zich daar te vestigen.
Dat Jan op termijn iets anders zou gaan doen dan een zaak uitbaten, was al langer geweten en hij sprak er ook vaak over.
Intussen ging het Jan goed in Afrika, tot begin deze maand.
Op 9 september is Jan in zijn huis in Arusha overvallen. Bij deze overval is één schot gelost dat Jan trof in de halsstreek. Dankzij het alerte optreden van zijn bezoekers (piloten bij Flying Medical Services in Tanzania) is Jan overgevlogen naar het Aga Khan ziekenhuis in Nairobi.
De toestand van Jan evolueert intussen niet zo gunstig. Na zijn aankomst in Nairobi heeft men gewacht tot de toestand wat gestabiliseerd was om te opereren: bij deze operatie hebben ze de inwendige schade bekeken, een aantal zaken kunnen herstellen én - tegen de verwachtingen in - de kogel kunnen verwijderen.
Dit was dus goed nieuws. Kort daarop is echter een infectie opgetreden. Om deze infectie tegen te gaan krijgt hij zware antibiotica en werd hij vandaag een tweede keer geopereerd. Het resultaat van deze operatie moeten we nog afwachten. Jan ligt al de hele tijd op de afdeling intensieve zorgen, is sedert maandag voortdurend onder sedatie om zijn lichaam toe te laten meer te rusten en ligt intussen aan de beademingsmachine … Geen geruststellend nieuws.
De ziekenhuisfactuur loopt ondertussen zeer hoog op.
Jans familie heeft er ondertussen al heel wat contacten op zitten met het Ministerie van Buitenlandse Zaken en met de ambassades.
Een vraag aan de FOD Buitenlandse Zaken of er beroep gedaan kan worden op de . Steunkas voor Belgen in het buitenland werd echter negatief beantwoordt. De steunkas is helaas leeg.
Daarom deze oproep: we willen Jan en zijn familie steunen. We kunnen hopen, bidden, positieve stralen doorsturen, maar we kunnen ook onze portemonnee open maken. Snelle beslissers kunnen een bijdrage storten op rek. nr. 063-9549628-13 met de vermelding “steunkas Jan Gevaert”. Dat geld gaat integraal naar Jan en zijn familie.
Denk aan alle fijne momenten die je ooit in restaurant Kokodril, waar zowel studenten, jonge advocaten als buurtbewoners aanschoven voor de lunch, en het Kokokaffee meemaakte, en aan Jan die iedere middag de soms waanzinnige drukte trotseerde om ons van steak met frieten aan géén prijs enzovoorts te voorzien!
Ik voeg er graag aan toe: mensen die vertrouwd zijn met de diensen van buitenlandse zaken en meer weten over de mogelijkheden alsnog steun te verkrijgen langs die kant: laat u gaan.
Minister De Gucht, u leest mijn blog niet zeker, of..toch? Ik kan mij voorstellen dat financiële steun misschien niet haalbaar is, maar naar analogie met andere verhalen moet het toch minstens mogelijk zijn om de repatriering naar ons land te voorzien…neen?
p.s. je kan alles volgen op jankoko.blogspot.com of http://www.stanandstone.com/
Alle beetjes helpen. De foto is afkomstig van de Jankoko weblog. Sedert augustus was Jan ook een blogger: met veel linkliefde door jullie komt de jankoko.blogspot.com nog meer in de aandacht!
Update: dit artikel verscheen ook op Gentblogt: hier klikken en u kunt daar de comments en reacties volgen.
: 
Tags: Amis et Amies, Engagement
September 21st, 2007 at 12:56 pm
Het heeft miljoenen gekost om er voor te zorgen dat de minister Stefaan Bouve persoonlijk kon afhalen. Stefaan heeft natuurlijk vreselijke dingen doorstaan, maar wellicht is de familie van Jan al veel met een fractie van dit bedrag?
September 21st, 2007 at 9:58 pm
[...] Geplaatst door Livia Van Eeckhaut op 21 september 2007 Ziehier een artikeltje van mijn nichtje over de baas van de Kokodril, die door een lafhartige overval zwaar gewond geraakte in Afrika: http://www.elsvaneeckhaut.be/?p=977 [...]
September 23rd, 2007 at 2:02 pm
ik kan hier niet meer zeggen dan ik al op gent.blogt gedaan heb.
veel steun gewenst aan jan en zijn familie, en laat matthias eens belen naar karel, afrika, daar haal je nog de frontpagina’s mee. en het kost niet veel.
September 23rd, 2007 at 10:29 pm
Hier ben je zeker dat je geld goed terecht komt, en jan zal iedereen wel eens deftig trakteren als dit achter de rug is zeker?
September 24th, 2007 at 10:06 pm
jankoko.blogspot.com :
“Wij, dat zijn enkele vrienden van Jan, willen een echte benefiet organiseren. Daarom zijn we op zoek naar:
- een zaaltje (liefst in Gent): we hebben geen idee hoeveel volk we mogen verwachten. Maar als iedereen komt die zich op het afscheidsfeest van de Kokodril gratis kwam volgieten, dan mogen we toch op minstens 200 man rekenen;
- in dat zaaltje liefst een bar. Bij voorkeur één waar we zelf drank kunnen verkopen;
- als er groepjes zijn die willen optreden, dan horen we dat graag. Maar in dat geval zoeken we natuurlijk ook een PA;
- een DJ-installatie: we hebben al een DJ (genre jaren ‘80 StuBru), maar meerdere DJ’s moet ook kunnen;
- dit alles op 5 of 6 oktober of de week nadien (we zullen de reacties afwachten).
En natuurlijk, aangezien dit een benefiet is, schamen wij ons er niet voor om dit alles voor nada, noppes, niets te vragen…
Ik ben ervan overtuigd dat als de VRT zoiets kan organiseren in een heel dorp, enkel om dat dorp een goed gevoel te geven en de VRT een klef programma te bezorgen, wij dat ook moeten kunnen om Jan te helpen.
Uw reacties op: wim dot maertens at gmail.com
Alvast bedankt!”
November 20th, 2007 at 1:00 pm
Dag Annelies,
ik heb er geen idee van wie je bent maar ik vind het wel fantastisch dat je op jouw manier meewerkt om mij een betaalbaar alternatief te bieden.
Ondertussen ben ik terug in Arusha, ik slaap nog altijd 18 uur per dag, stiefel door het huis als een hoogbejaarde met Parkinson maar het voornaamste is dat ik nog leef en dat ik vooruitgang boek.
Mijn hartelijke dank en altijd welkom in wondermooi Tanzania…
groeten,
Jan
November 20th, 2007 at 4:45 pm
It’s all about Eve, Jan. Els!
November 21st, 2007 at 8:18 am
Zeer blij te horen dat je thuis bent! En ik zal niet de enige zijn.
November 21st, 2007 at 8:20 am
By the way, ik ben mijn valiezen aan het pakken. Als er iemand ‘welkom in Tanzania’, moet je niet twijfelenn, he. Wordt wel onhandig om mijn dochter naar school te brengen.