Vaarwel, Kapitein.
Deze morgen, op de uitvaartdienst voor Slosse was er veel om naar te luisteren.
Toespraken, gedichten, liedjes van spitsbroeder Walter De Buck en van Roland Van Campenhout, het relaas van Hugues dat je ook kunt lezen als je hier klikt en de getuigenis van Jan Matthys, en meer, en meer.
‘t Is dat zowel Hugues en Jan geweldige vertellers zijn en hun anecdotische humor op tijd en stond één en ander relativeerde want ik voelde tranen prikken en daar werd ik dus lastig van.
De (niet-kerkelijke) plechtigheid eindigde met het wondermooie Ave Maria, een liedje dat Oswald zelf had gekozen om het te kunnen opdragen aan zijn grootmoeder.
En dat werd dan gevolgd door één van de aller-allermooiste liedjes uit de popgeschiedenis. Toen kreeg ik echt tranen, en dacht ik aan honderdduizend dingen tegelijk, flarden van gesprekken, de vaderlijke beschermendereflex waarmee Slosse mij vroeger aansprak en hoe vreemd en onwezenlijk alles moest zijn voor die mensen die hem iedere dag zo hadden horen spreken, omdat ze zijn kinderen waren. Een trigger voor mijn emoties, op zijn minst:
De zon achteraf brandde zo hart dat alle soorten tranen vanzelf opdroogden.
Wat later, op het grootse Campo Santo, was er water in een glaasje om over de honderden bloemen op de kist te sprenkelen en heel even dacht ik (verwonderd) aan wijwater, maar neen, de glaasjes waren gevuld met zand en Scheldewater. Zo logisch.
Nadien nodigde de -ongelofelijk hartelijke, warme- familie van Oswald ons uit voor champagne en Turks brood op de kaai bij de boot. De kinderen - hij was vader van vele eigen kinderen, en mentale vader van nog veel meer anderen, zoiets zei Jan- ontplooiden op die kade binnen de kortste keren parasols en een tafel vol Turkse verse broden, groenten, vlees, kaas en drank. Nogal wàt mensen waren zelf ook eerst om nog méér drank geweest-ze zullen daar nog lang zitten, denk ik.
Het was een wonderlijk zicht, ook in de verte waar een bijzonder licht kabbelende en zachte, met groen omzoomde Schelde zich uitstrekte. De warmte van de midzomer gaf de dingen een onroerbaar (onaantastbaar) élan, tot plots één van de parasols zich -zonder reden- losrukte uit zijn voetstuk en ijlings richting Schelde woei Hij is al terug, riep iemand, en één van de kinderen bevestigde “Ja, kijk, pa is al terug!”
Naast mij zag ik die boot waar hij had kunnen sterven, aan de andere kant die mensen die stukken Turks brood afscheurden zoals ge dat alleen bij Turks brood kunt doen, jonge gasten die wiskey en cola hadden meegebracht, oudere mensen die tipsy werden door de champagne in de zon, vrienden die elkaar omarmden omdat ze elkaar na jaren terug zagen.Stranger than Paradise of zoiets, en toch ook weer niet.
En toen kon ik voor mijzelf besluiten dat Slosse niet eens weg was. Het leek alsof hij zichzelf gewoon had doorgegeven, daar op die kade, bij die boot.
: 
July 1st, 2008 at 5:54 pm
schoon els
July 1st, 2008 at 8:37 pm
Ja ‘t was echt mooi. En mooi beschreven.
En ik die dacht dat het “piratenthee” was ipv wijwater, want wijwater kon het zéker niet zijn, ha!
‘t Was inderdaad een schuune begroavinge.
July 1st, 2008 at 9:13 pm
[...] Els en ik zijn deze morgen naar de begrafenis van Slosse geweest en het was mooi. Er waren veel mensen (vooral als je bedenkt dat het vakantie is en het mooi weer was) en er was schoon volk. Allemaal lieve, hartelijke mensen. [...]
July 1st, 2008 at 10:07 pm
Mooi, heel mooi.
July 1st, 2008 at 10:35 pm
Ja met Slosse is ook een jeugdherinnering van mezelf heengegaan.
Hij heeft mij zelfs een keer buitengegooid uit de LP op de Kuiperskaai destijds. Ik was bij sluitingstijd de trappen op gegaan naar boven. Maar de volgende vrijdag mocht ik toch weer binnen.
July 2nd, 2008 at 8:21 am
Hmpf, met je stukje krijg ik zelf ook al de tranen in de ogen. En ik kende de mens niet eens, had er zelfs nog nooit van gehoord vóór hij stierf…
Maar ik heb iets gemist, zo te lezen…
July 2nd, 2008 at 11:18 am
Dit doet me heel hard terugdenken aan mijn grootvader zaliger, ook schipper naast zijn 12 andere beroepen. Wat een ras apart is dat, uitstervend, met alweer een exemplaar dat de eeuwige wateren gaan bevaren is.
Schune Els… hiel schune.