Equal Pay Day is de dag tot wanneer vrouwen langer moeten werken om op jaarbasis even veel te verdienen als wat mannen het vorig jaar ontvingen. Dit jaar vindt Equal Day Day plaats op 20 maart. De strijd voor gelijk loon komt niet uit de lucht vallen. Bij de oprichting van de EEG (de voorloper van de EU) in 1956 werd in het verdrag van Rome opgenomen dat de lidstaten (waaronder België) het principe van “gelijk loon voor gelijk werk” zouden realiseren, maar daar kwam de eerste jaren weinig van in huis. Sedert 1968 was er dan een gestage evolutie, waar je via deze link alles kunt lezen. In ons land organiseert de organisatie zijkant jaarlijks Equal Pay Day, om ons ervan bewust te maken dat de loonkloof nog steeds groot is. De loonkloof bedraagt vandaag gemiddeld 22% (percentage bruto maandloon, in de privésector, deeltijds werk inbegrepen). Op 10 jaar tijd is de loonkloof met 6% verkleind en vergeleken met vorig jaar is er een verbetering van 1%. Dat is goed nieuws, maar aan dit tempo zal het nog 22 jaar duren vooraleer de loonkloof gedicht is.
Dit jaar besteedt Zij-kant ook veel aandacht aan de studiekeuze van meisjes. Ondanks het feit dat meisjes almaar beter presteren in de exacte vakken zijn ze nog steeds ondervertegenwoordigd in richtingen die daar aan tegemoet komen. En zeker op de werkvloer in die sectoren. Via de website van Zij-kant kom je werkelijk alles te weten over Equal Pay Day, de cijfers en de campagne. Omdat ook ik van mening ben dat de loonkloof zo snel mogelijk tot het verleden moet behoren, omdat ik vind dat we hierbij ook aan onze dochters moeten denken – en hun studiekeuze later, vind ik dit de ideale afsluiter voor #wijvenweek 2012.
Jaren geleden heb ik daar al over geschreven, over dromen. Over nachtdromen, niet over dagdromen. Dagdromen is wat je doet als je even niet oplet, als je aandacht verslapt en ‘t hier en nu plaats maakt voor een wonderbaarlijke plaats in de cortex waar je wensen, hoop en verlangens wonen. Dagdromen is frivool, dagdromen is niet opletten in de klas, in de verte staren als iemand je wat zit te vertellen, een boek minutenlang op dezelfde bladzijde. Of een kind met een stuk speelgoed in de hand dat door het raam naar buiten lijkt te kijken, onbeweeglijk. Geen mens weet wat er in zo’n dagdromend kleuterhoofd omgaat. Schone dingen, denk ik dan. Of hoop ik, maar ik geloof van wel.
“guilty pleasures en kleine kantjes” is de titel van het dagthema van de tweede dag van de Wijvenweek van 2012, een blogevenement waar ik ook al eens aan deelnam in 2008. Zie daarvoor de tag “Wijvenweek” En omdat het bijna middernacht is en vandaag zowat alles gezegd is over zowat alle soorten “guilty pleasures” dit filmpje van deze guilty pleasant lady. Met enkele kleine kantjes als toemaatje.
“Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten” is de titel van het dagthema van de eerste dag van de Wijvenweek van 2012, een blogevenement waar ik ook al eens aan deelnam in 2008. Zie daarvoor de tag “Wijvenweek”
Absoluut. Een beautyqueen in het diepst van mijn gedachten, dat ben ik. Maar dan ook enkel in het allerdiepst van mijn gedachten. Ik weet in welke winkels je de hipste kleren koopt en meer nog: soms stap ik zonder dralen zo’n winkel binnen. Met een vriendin weliswaar, want ik ben ook en misschien wel vooral een beautyqueen in het diepst van de gedachten van mijn vriendinnen. Ik zie wat schoon staat bij anderen. Zelfs als het eigenlijk de vriendin is die mij vergezelt, draait het gewoon anders en omgekeerd uit. De laatste keer dat ik in een pashokje stond was het om een vriend bij te staan bij het kiezen van een jeans. Ik ken alle kappers met enige naam en faam in Gent. Vraag mij niet waarom, omdat ik van anderen hoor dat ze er met hun haar naartoe geweest zijn, denk ik. Zelf, dames en heren, zelf knip ik mijn eigen haar tegenwoordig zelf. Eerst werk ik aan een draught, hop hop, overal ongeveer gelijk, met de schaar in de ene en de spiegel in de andere hand. De volgende uren en dagen volgt dan de afwerking, telkens ik spiegel of schaar onder ogen krijg. Na een week heb ik dan iets dat best wel op een kapsel trekt. Opgeknipt en in laagjes. Dito voor make-up. Ik ben vertrouwd met de materie, ken de merken die sjiek zijn en toch geen dierproeven doen, en kan mijzelf opmaken tot ik er toch pakweg 42 uitzie in plaats van 43. Maar mijn huid is eerder onhandelbaar dan behandelbaar en reageert om de haverklap met een allergische reflex. Dus ga ik schminkloos door het leven, of toch quasi. Hoewel, ik zou liegen. Ik heb vorige week lippenstift gekocht. Dat was ook alweer een jaar of zes geleden. Wie weet, het begin van een grote ommekeer. In dat geval wordt dit ministukje ongetwijfeld vervolgd. Maar ‘t zal niet voor morgen zijn.
‘Vrouwen, maakt er steeds uw soldaten attent op dat zij, nu vooral, hun voeten zoo goed mogelijk moeten verzorgen. Raadt hen aan ze regelmatig en zoo dikwijls mogelijk te wasschen, en bij lange marschen de voetplank en tusschen de teenen met talkpoeder te bestrijken. Steekt een pakje talkpoeder in hun ransel!’ (Uit Viva-SVV)
Uit Stem der vrouw, december 1939
Vrouwenvereniging VIVA-SVV bestaat 90 jaar. Dit laten ze niet onopgemerkt voorbij gaan. VIVA-SVV nodigt je uit op haar spetterende verjaardagsfeest op zaterdag 21 april 2012 vanaf 10.30 uur in het ICC-congrescentrum in Gent. We willen jou er graag bij! (zie hier voor meer: klik!)
Een excerpt uit dit gedicht siert een muur mijnes huizes, poëzie op doek dus. Binnenkort misschien behangpapier met poëzie: in afwachting de volledige versie alhier.
ENKELE REIS – Daniel Struyf
Prent in het hoofd een draaiboek zonder
blad, wijzer kan ik het niet bedenken
Schets in de lucht de contouren
van een ongeschreven wet
Noem haar ‘wissel op de toekomst’ of
‘noodstop’, niet ‘rood sein’
(slapende honden zijn niet te vertrouwen)
Het scenario is perfect waterdicht,
laat je overtuigen, start de band
Een net, daarop een lijn,
een spoor, een dwarsligger,
een oor, gekluisterd aan
een transistor die iets
van The Nits speelt:
‘Adieu Sweet Bahnhof’
De trein mist richting en doel,
doet een spreidstand,
zo’n onmogelijke, twijfelt
tussen het aanlopen achter
de feiten en het bijbenen
van de verloren tijd
Beloningen vereisen
geduld, na het leven
wachten de zekerheden,
zoals: morgen is
vandaag al
gisteren.
