χυμός is het Oud-Griekse woord voor vocht of sap. De mens zit vol sappen, vonden de Oude Grieken. Zij noemden dat levenssappen. En hoe meer levenssappen hoe beter, hoe vrolijker. En zo ontstond het begrip “humor”. Humor is een eigenschap van het menselijk denken en van de menselijke emoties. Doorgaans leidt humor tot lachen, al dan niet met tranen. Lachen is verwant aan huilen, lachen is vaak ook “net niet” huilen. De mens heeft humor ingedeeld in verschillende vormen en soorten die elkaar soms overlappen. Ironie is een vorm van humor waarbij je het tegengestelde zegt wat je eigenlijk bedoelt. Sarcasme is kritische spot, en cynisme is nog ergere spot. Een cynisch mens is een mens die het geloof in de maatschappij kwijt is. Dat is op zich niet meer om mee te lachen. Mensen die over zeer ernstige materie praten bedienen zich ook ruimschoots van sarcasme en cynisme. Soms zo erg dat het pijnlijk wordt, en dat niemand het nog leuk vindt, behalve dan de protagonisten zelf. Zulke mensen worden op hun beurt het mikpunt van satire, een hogere en moeilijke vorm van humor. Bij satire wordt de samenleving en in het bijzonder de politiek op humoristische wijze bespot. De politiek is altijd een geliefkoosd mikpunt voor spot: hoe slechter het gaat, hoe meer er gelachen wordt. In ons eigen land wordt nogal wat afgelachen. En zeker het voorbije jaar. En in Europa, dan. Of het voorbije weekend, in Italië. “Al wie dat nie springt is Berlusconi”, riepen de mensen. Silvio Berlusconi liet deze ochtend weten dat hij er zelf niets grappig aan vond. Humor is dus relatief. Ik kies de kant van de zingende Italianen. Met slechte leiders mag je lachen. Heel hard zelfs. Want het beleid van Silvio Berlusconi was cynisch. Het lachtte de mensen uit. En dit weekend lachten de mensen het cynische beleid uit. Ze dronken zelfs champagne. De Grieken daarentegen, zij drinken geen champagne. Als ze nog humor over hebben, dan is het wellicht zwarte humor. De wereld lacht hen uit, niet enkel de beleidsmensen, maar alle Grieken. Hun levenssappen lijken uitgezogen, er zijn geen sprankelende dranken, geen χυμός of champagne. Maar misshien is dat schijn. Wie weet heerst de zelfspot, het relativeringsvermogen bij vele mensen in het oude land. Wordt er gegrinnikt en gemeesmuild en gegrold met bijtende stand-up comedy. Rollen de Grieken over de grond met de cartoons in hun kranten. Ik hoop het voor hen. Want ze hadden gelijk, die Oudgriekse voorvaderen: humor is het sap van het leven. En al wie da niet springt verstaat er niets van. Moge de Grieken snel nog eens kunnen springen.
Als kind werd ik misselijk van de zenuwen. Ieder jaar op De Dag Dat Hij Ieder Ogenblik De Klas Kon Gaan Binnenkomen. Ik was bang. Niet zozeer van Sint of Piet of Zak. Wel van de koekjes. De klasdeur die open gaat, gevolgd door een artillerie van letterkoekjes met onschuldige, welluidende namen: Nic-nacjes, picknickjes, Karolientjes en ijsbergjes. Eén keer heb ik het gebeuren verpest door met kracht over te geven in de richting van het koekjesvuur, een afweergeschut van half verteerde chocolademelk. Sint, Piet en de Zak dropen snel af, letterlijk ook. Dan veel liever de Sint die bij ons thuis kwam. Die heb ik nooit ontmoet, want hij kwam – zoals het hoort – des nachts, en ging nooit weg zonder moois en lekkers achter te laten. Ook letterkoekjes, nic-nacjes, picknickjes, Karolientjes en ijsbergjes, maar ongevaarlijke, die alleen maar smeekten om opgegeten te worden. Geen gemotoriseerde voorlopers van Angry Birds.
Mijn vertrouwen in zijne Gemijterdheid zelf heb ik pas herwonnen toen de serie “Dag Sinterklaas” op TV kwam, en ik als intussen lang volwassen vrouw ontdekte dat de enige echte Sint niemand minder was dan Jan Decleir. Voor wie ik het genre onverklaarbare eindeloze bewondering koester dat ook een echte heilige zou toekomen, mocht die zich in levende lijve manifesteren onder de mensen. Ik heb mijn dochter genoemd naar Jan, zij het naar zijn eerste bekende personage: Sil de Strandjutter. Neen, ze heet niet Strandjutter.
Misschien komt de Sint binnen een korte tijd niet meer. Zijn achterneef De Gevelklever, de wereld uitgestuurd door The Coca-Cola Company zou wel eens het alleenrecht kunnen opeisen. Van mij mag Sinterklaas blijven, met Piet, Zak, Koekjes, Paard en Baard.
“Workers of my country, I have faith in Chile and its destiny. Other men will overcome this dark and bitter moment when treason seeks to prevail. Keep in mind that, much sooner than later, the great avenues will again be opened through which will pass free men to construct a better society. Long live Chile! Long live the people! Long live the workers!”
President Salvador Allende’s farewell speech, 11 September 1973.
Tijdens het voorbereiden van een dossiertje dacht ik: even delen, deze info. Je kunt er maar iets aan hebben.
Als je betrokken geraakt bij een ongeval in het verkeer of als je een overtreding hebt begaan kan het zijn dat je gedagvaard wordt voor de correctionele rechtbank. De verzekeringsmaatschappij maakt er misschien niet meteen reclame voor, maar ook bij een beperkte rechtsbijstandsbijstand is de verdediging door een advocaat vaak inbegepen. Je betaalt daarvoor bij de onderschrijving van de verzekering.
Goed om weten is verder dat u kunt kiezen tussen een advocaat die aangesteld wordt door de verzekeringsmaatschappij of een raadsman die u zelf kiest. De Wet en internationale verdragsregels voorzien immers “vrijheid van keuze” van raadsman. Het is niet aan mij om te oordelen wat de beste optie is, maar het is minstens goed om weten. De advocaten die werken voor een verzekeringsmaatschappij zijn beslagen in de materie, maar ook daarbuiten zijn er veel advocaten die thuis zijn in alles wat met verkeer te maken heeft.
Een klein aandachtspuntje nog: de verzekering staat in voor uw verdediging, als u de polis rechtsbijstand hebt onderschreven. Als u veranderd bent van verzekeringsmaatshappij is het de verzekering waar u beroep op deed op het ongenblik van het ongeval of misdrijf die u moet aanspreken.Ten slotte: de verzekering betaalt uw procedurekosten, zoals deze van een advocaat en deze van een gerechtsdeurwaarder. Als u veroordeeld wordt krijgt u misschien een boete en moet u een som betalen voor het Fonds voor Slachtoffers van opzettelijke gewelddaden. Daarnaast zijn er kleinere gerechtskosten. Al die zaken betaal je uiteraard zelf aangezien ze deel uitmaken van de sanctie. Het blijft dus altijd beter om voorzichtig te zijn in het verkeer.
Als slachtoffer komt uw verzekering ook tussen voor de kosten van een advocaat. Aandachtspuntje: als je een zwakke weggebruiker bent, dan is de verzekering voor motorrijvoertuigen niet van toepassing. Als je een “familiale polis” hebt en je hebt ook daar de rechtsbijstand onderschreven, dan kan je beroep op doen op juridische bijstand op basis van die clausule.
Op een dag begon ze opnieuw te bloggen. Het was over! Of het een korte opflakkering was wist ze nog niet. De tijd zou het uitwijzen. Haar eerste bericht was volgens critici een ramp. Dat kwam uit, het was immers de tijd van de rampen.
